Día gris de inverno. Chuvia, tronos e lóstregos. Abrín a pechadura e entrei derreada na casa, pousando as bolsas da compra no chan e converténdoo todo nunha piscina. Rapidamente corrín ao cuarto de baño para pór o paraugas a secar na bañeira. Deixei o abrigo sobre a cama e quitei os zapatos. Cando me dispoñía a colocar todo o que mercara, reparei en algo que había sobre a mesa da cociña. Algo pequeno, de cor branco. Un sobre. Xa coa imaxinación traballando e inventando posibles historias de película para aquel anaco de papel dobrado, examineino por fóra. Non había nada escrito. Intrigada, abrino e saquei o seu contido: unha carta, escrita con letras de diferente tamaño e liñas tortas, unha caligrafía que eu recoñecín. Estaba dirixida a min. Comecei a ler:
Celia:
Síntoo. Síntoo moitísimo. Sinto que me coñeceras, porque iso non fixo máis que estragar a túa vida.
Recordas que nos roubaran fai uns meses? Fun eu… Sei que che dixen que xa estaba rehabilitado, pero mentinche… Miña nai estaba cada vez peor do cancro. A quimioterapia doíalle máis que a propia enfermidade e necesitaba unha vía de escape que só as picadas me podían dar. Pero agora xa tanto ten… Ó final acabou con ela… Quitáronma…
A partires desa frase, o papel tiña marcas de gotas de auga e a tinta empezaba a estar algo borrosa. Sen saber ben como reaccionar nin o que me esperaba ao final da folla, seguín lendo:
Hai algo que nunca che contei. Cando eu era pequeno, meu pai batía á miña nai tanto como se lle antollaba. Eu agachábame debaixo da cama e choraba. Cando se cansaba dela, batíame a min por estar chorando. Dicíame que os homes non malgastan bágoas, que teñen que impoñer autoridade. Miña nai perdoábao, dicía que non era culpa súa, que o alcohol facíalle sacar a súa peor parte. Pero eu sabía que iso era só unha escusa, era perfectamente consciente do que facía. Ela queríao máis que á súa propia vida e non se daba conta do que lle estaba facendo, non se decataba que para el só era a muller da limpeza da que podía dispoñer as noites que quixera ou baterlle cando lle petase. Ata que naceu Marina. A miña pequena Marina. O meu tesouro, faría o que fixese falla por ela. A meu pai tamén lle cambiou a cara cando a viu. Un bebé precioso que o cambiou totalmente. Ou iso pensaba eu… Dedicábase completamente a ela. Mercáballe vestidiños, bonecas, pinzas para o pelo… Calquera cousa, ata parecía que lle facía máis ilusión a el que á rapaza. As pelexas entre meus pais acabaran e incluso el deixara de beber. Pero Marina foi crecendo e converténdose en muller. Hoxe cumpre 16 anos, o agasallo que che pedín que me axudases a escoller era para ela. É unha moza fermosa, coa súa cariña de anxo e eses ollos azuis que herdou de miña nai. Cando fun á casa para felicitala, miña nai inda non chegara de traballar. Non se oía nada e pensei que non había ninguén, pero a porta estaba sen pechar coa chave. Estrañeime, porque sempre pechamos todos antes de saír, polo que fun comprobando habitación por habitación por se pasara algo. Cando cheguei á da miña irmá, atopeina espida na cama, coas sabas cheas de sangue e o uniforme do instituto tirado, cada peza por un lado. Nunca vira a miña irmá tan asustada, un mar de bágoas escorregáballe polas meixelas. Tratei de tranquilizala, e cando estivo algo máis calmada, contoume o que pasara. Violáraa, Celia, meu pai violáraa e marchara tan tranquilo ao bar. Dáme asco ser familia súa. Inmediatamente vestina e leveina á casa da nosa tía, que sempre estaba con nós cando pasaba algo. Despois, fun buscar a meu pai e, sen pensalo, rompinlle unha botella na cabeza. O sangue comezou a manchar o chan e el non se movía… Matárao. Matei a un home. O home co que vivín toda a miña vida. Non podo máis… Estou moi canso de todo… E ti… Ti, a muller da que me namorei, a muller da miña vida, a muller que máis quixen dende que teño memoria. Estás comigo aguantando todo por partida dobre… Non o mereces, Celia. Mereces a alguén moito mellor ca min, alguén que saiba facerte feliz.
Nunca fun un home de moitas palabras nin de solucións intelixentes, por iso vou optar pola alternativa máis covarde. Cando leas esta carta a bala da pistola xa terá atravesado o meu cranio. Coida de Marina por min, é o único que che pido. Quérote moitísimo, meu amor. Sé feliz, ti que podes.
Adrián
As mans tremíanme. Non sabía cómo reaccionar. Adrián... O meu Adrián… Non me podía estar pasando a min. Tiña que ser unha broma. Pero era a súa letra e el non era dado a facer falcatruadas dese tipo. Collín rapidamente o teléfono para chamalo e asegurarme de que estaba ben, pero ninguén respondía. Deume un ataque de ansiedade e non puiden evitar desmaiarme. Espertei despois de media hora, máis calmada. Pero de súpeto lembrei a carta. E chorei. Chorei durante toda a noite, pensando en todo que viviramos Adrián e máis eu. A viaxe a Venecia… Os días que pasabamos na vila cos meus sobriños… Os atardeceres na praia, vendo o horizonte alá tan lonxe... Ou como a Adrián lle gustaba chamalo: onde morren as estrelas.
No hay comentarios:
Publicar un comentario